Leopold

Hanneke de Jong

Leven en werk
Hanneke de Jong is op 18 juni 1952 in Oldetrijne geboren. Toen ze drie jaar was, ging het gezin in Sint Nicolaasga wonen; haar vader werd daar hoofd van de lagere school. Hanneke volgde de voetsporen van haar vader en werd ook onderwijzeres. Haar eerste baan in het onderwijs kreeg ze in Beusichem in de Betuwe. Een jaar later werd ze benoemd in Grou. Na de komst van het eerste kind stopte ze met lesgeven. In de jaren dat haar kinderen, het werden er drie, klein waren studeerde ze Fries. Nadat ze haar tweedegraads bevoegdheid had gehaald, gaf ze Friese cursussen aan volwassenen en deed ze veel aan toneel. Zo regisseerde ze een aantal jaren het Sinterklaassprookje in Wûnseradiel en schreef daar ook de toneelstukken voor. Na vijf sprookjes vond ze het welletjes, het werd teveel een trucje, vond ze. Het werd tijd voor iets nieuws.
Ze begon met het schrijven van Friese kinderverhalen en -boeken en ging weer voor de klas staan: nu in het voortgezet onderwijs. Later werkte ze aan dezelfde scholengemeenschap op de afdeling PR&Communicatie. In de jaren dat ze les gaf ontdekte ze dat de keus aan Friese boeken voor de jeugd zeer beperkt was. Een aanmoediging voor haar om een jeugdroman te schrijven. Het werd De lêste brief (1999) dat in juni 2000 door de Fryske Jeugdboekesjuery werd verkozen tot het beste boek van dat jaar. Ze kreeg er de Sulveren Spjelde voor. Omdat ze vond dat het boek meer lezers verdiende, vertaalde ze het boek naar het Nederlands. In 2001 kwam De laatste brief op de markt en in 2002 werd het boek bekroond met een eervolle vermelding van de Gouden Zoenjury.
Door Omrop Fryslân, productiehuis ’n Meeuw en GCO Fryslân werd het boek bewerkt tot een multimediaproject, bedoeld als promotie van boeken en gericht op de eerste klassen van het voortgezet onderwijs. Het stuk ging eind 2004 op tournee en werd bekeken door zo’n zesduizend toeschouwers. Omrop Fryslân maakte een serie van vier afleveringen schooltelevisie over Friese jeugdliteratuur met De lêste brief als uitgangspunt.

Het liefst wisselt Hanneke de Jong het schrijven van boeken met een sprookjesachtige sfeer (bijvoorbeeld Mira en de betoverhoed) af met realistische boeken als De laatste brief, Sterke schouders en Salsameisje.
Jammer dat je schrijven alleen doet, vond ze. Om dat op te lossen vroeg ze Dolf Verroen (bij wie ze een cursus Schrijven van kinderverhalen had gevolgd) of hij er iets voor voelde samen aan een jeugdboek te werken. Dolf Verroen, die heel veel kinderboeken had geschreven maar nog nooit een jeugdboek, zei: ‘Begin maar en stuur dat maar op.’ Ze mailden heel wat keren heen en weer met als uiteindelijk resultaat Time-out. Een feest om te doen, vond Hanneke, het was spannend en stimulerend. Ze ontdekte dat haar taalgebruik anders was dan wanneer ze vanuit het Fries naar het Nederlands vertaalde. Toch zal ze beide talen blijven gebruiken omdat ze het belangrijk vindt dat kinderen in hun eigen taal kunnen lezen.