Leopold

Anna van Praag

Ik houd van plekken die met reizen te maken hebben zoals vliegvelden en van die grote tankstations die vierentwintig uur open zijn. Mijn favoriete reisland is Mozambique. Het gelukkigst ben ik als ik door oerwouden en woestijnen trek (die van Jordanie is mijn favoriet) – maar wel altijd op hakken en met lippenstift van Lancome op (ik heb dit inmiddels al zo vaak gezegd dat ik vind dat ze me zolangzamerhand wel kunnen gaan sponsoren)! Ik ben getrouwd met een avonturier, dus dat komt goed uit, en ik heb drie blonde zigeunerdochters die altijd mee gaan.
Snickerboa
Ik zou dood gaan, ook op reis, als er geen boeken bestonden. Eigenlijk lees ik al jaren alleen nog maar kinder- en jeugdboeken. Ik heb verschillende smoezen verzonnen om daar ook voor mijn werk mee bezig te kunnen zijn. Zo heb ik samen met een verhalenverteller iets gemaakt dat het Verhalenkasteel heette. Daarmee trokken we langs scholen. En ik ben ook een tijdje journalist geweest, toen kon ik sommigen van mijn helden gaan interviewen. JK Rowling is nooit gelukt, maar zij is nog steeds de persoon naast wie ik het liefst in een vliegtuig zou zitten. En ook ben ik een keer naar Zweden gegaan voor Astrid Lindgren, mijn meest favoriete schrijver ooit. Ik ben toen in villa kakelbont geweest, in de huizen van Bolderburen en ook in het timmerschuurtje van Emiel. Dat heet in het Zweeds ‘snickerboa’ - dat werd bij mij en mijn zus een soort nieuw woord voor 'brutaal geluk'. Op die reis heb ik ook iets vreselijks ontdekt over Astrid Lindgren, maar dat was zo erg dat ik heb beloofd het nooit meer verder te vertellen en zeker niet in de krant. Dat doe ik ook niet, dus ik ben een journalist van niks. Uiteindelijk ben ik zelf gaan schrijven en dat doe ik nog steeds. Het is reizen en lezen bij elkaar en ook nog iets dat te maken heeft met de Spin Sebastiaan van Annie MG Schmidt. ‘Kijk daar gaat hij met zijn drang,’ zeggen de andere spinnen als Sebastiaan tegen alle adviezen in toch binnen een web gaat maken. Ik woon, als ik niet reis, op een berg in Spanje en er gaan dagen voorbij dat ik niets anders zie dan olijven en de wijde lucht - en de zon die daaroverheen gaat van de ene naar de andere kant. Daar zou je - als reislustige, ongeduldige city girl - als je die drang niet had, best wel eens gek van kunnen worden.

© Foto: Govert de Roos